Na moeilijke periodes in haar leven met pijnlijke relationele problemen en psychiatrische opnames verwezen het dagcentrum van Sint-Jan in Eeklo en een trajectbegeleider van VDAB Els V. door naar Compagnie de Sporen. Het werd een succesverhaal naar een betaalde baan als zorgkundige in AZ Sint-Lucas. ‘Je moet af en toe eens achteruit kijken naar de donkere periodes in je leven om te beseffen waar je nu staat’, getuigt Els die nu 48 jaar is en haar geluk herwon in een leuke job en een nieuwe relatie.
‘Noem 2006 maar de zwarte bladzijde uit mijn leven want toen geraakte ik door zich ophopende psychische problemen in de psychiatrische kliniek Sint-Camillus in Sint-Denijs-Westrem’, begint Els haar verhaal. ‘Daar werd ik vier maanden lang geconfronteerd met mijn eigen pijn, kwetsbaarheid en zwakheden. Er volgde een periode als dagpatiënt in Sint-Jan te Eeklo.’ Omdat Els stilaan opnieuw zin kreeg in het leven en wel terug professioneel aan de slag wilde botste ze op Patrick van de VDAB in Eeklo.
Proeverie
Enkele verkennende gesprekken mondden uit in een verwijzing naar Compagnie de Sporen. ‘Daar startte ik net zoals iedereen in de proeverie en de semi-industriële activiteiten bij Patrick en Rosine. Ik deed er stilletjes en wat teruggetrokken mee. Luisterde meer dan dat ik praatte en hoorde nog veel schrijnender verhalen bij mijn lotgenoten. Het lijkt mij nu vreemd, maar ik werd aangetrokken door dit eenvoudig werk en voelde er mij thuis. Misschien was het er voor mij wel veilig en had ik schrik van de ‘harde’ wereld buiten’, getuigt Els.
Traject
Stap voor stap geraakte Els bij trajectbegeleidster Liselotte die met haar andere plannen had. ‘Ik had genoeg geproefd vond men en het werd tijd voor een traject naar werk. Ik kreeg er training en vorming om mijn kansen op de arbeidsmarkt te vergroten en leerde te solliciteren of kreeg nieuwe inzichten. Hoe je best je eigen problemen wel of niet prijs geeft bij een toekomstige werkgever bijvoorbeeld’, getuigt Els . Later kon ik deze tips best wel aanwenden. ‘Waar ik nu werk weten mijn collega’s alles van mijn opnames en psychische moeilijkheden. En dat is maar goed ook’, klinkt het.
Stages
Bij een trajectbegeleiding horen stages. In Sint-Lucas wilde Els wel als vrijwilligster meedraaien in de ziekenhuisapotheek. Daar zijn ze vertrouwd met de werking van Compagnie de Sporen. Er had op deze dienst al iemand van Compagnie stage gelopen. ‘Als logistieke hulp haalde ik in het magazijn medicijnen af en vervoerde de klaargemaakte pakjes naar de verschillende afdelingen of diensten van het ziekenhuis. Ik deed dit graag en kreeg een goede evaluatie. Zo kon ik er nog eens acht weken als stagiair en een maand mét loon aanbreien.’ Ondertussen zakte Els geregeld af naar de Compagnie voor een gesprek of gewoon wat goede raad. ‘Soms, als het nodig was zag ik Liselotte wekelijks.’
‘Het is schitterend dat je hier altijd terecht kunt, ze geven je als het ware levenslange garantie’, lacht ze.
Betaalde job
Maar Els kende ook dipjes en belandde tussendoor voor een eerder korte tijd in het psychiatrisch centrum Dr. Guislain. ‘Verwacht niet dat alles vanzelf loopt. Om terug een plaats in de maatschappij op te eisen moet je ook zelf inspanningen doen en moed tonen. Het was soms hard. Ik kan goed begrijpen dat sommige mensen in Compagnie de Sporen na te veel tegenslagen moedeloos worden en kiezen voor de cocoon van de psychiatrie of de Compagnie.’ Maar Els sloeg na haar herstel weer de handen aan de ploeg en groeide stilaan door naar een betaalde job als verzorgende op de geriatrische afdeling van Sint-Lucas. Vandaag kennen alle collega’s haar levensverhaal , en tonen ze begrip en respect. ‘Je moest eens weten hoeveel mensen die hier werken ook al zware psychische problemen achter de rug hebben.
Vast contract
Het gaat nu goed met Els. Dankbaar om wat ze kreeg in de Compagnie zoekt ze de Maïsstraat nog geregeld op. Voor een gesprekje met Liselotte of om mee te helpen tijdens de kerstmarkt en het midzomerfeest of om haar getuigenis door te geven. ‘Wat deze mensen hier voor mij doen is gewoonweg super. Zij hebben het mooiste beroep dat er bestaat’, wuift Els ons nog na. Ze heeft vandaag laatdienst en hoopt stilletjes op haar vast contract in december.
Compagnie de Sporen heeft ervoor gekozen om een fictieve naam 'Els' te gebruiken voor het levensechte verhaal van deze moedige persoon.
.